خلاصه کلیدی:

•  آزمایش ‌هایی که مهارکننده‌ های DPP-IV، مهارکننده‌ های SGLT2 و آگونیست های گیرنده یGLP-1  را ارزیابی کردند، هیچ افزایش خطر قلبی عروقی را برای سالمندان نشان ندادند.

•  دستورالعمل ‌های درمانی باید شامل توصیه‌ هایی متناسب با جمعیت سالمندان به منظور بهبود سلامت در دوران سالمندی باشد.

۷ژوئن ۲۰۲۵ - جمعیت جهان رو به سالمندی است و به گفته یکی از سخنرانان کنفرانس Heart in Diabetes CME، حدود ۲۹ درصداز مبتلایان به دیابت در سراسر جهان ۶۵سال و بیشتر سن دارند که معادل ۱۲۳ میلیون نفر است.

به گفته ی دکتر ریچارد ای. پراتلی، رئیس بخش تحقیقات دیابت و مدیر پزشکی موسسه دیابتAdventHealth  و سردبیرHealio Endocrine Today، بسیاری از بزرگسالان در این گروه سنی حداقل ۱۰سال است که دیابت دارند و در معرض خطر عوارض قلبی عروقی مانند بیماری ایسکمیک قلب، انفارکتوس حاد میوکارد و سکته مغزی هستند. با این حال، بیشتر دستورالعمل ‌ها برای درمان دیابت بر دستیابی به اهداف گلایسمی متمرکز هستند.

او از رویکردی که درمان را شخصی ‌سازی کرده و بر اقداماتی فراتر از قند خون برای بزرگسالان ۶۵سال و بالاتر تمرکز کند، حمایت کرد و گفت: «دستورالعمل ‌های درمانی ما باید به تکامل خود ادامه دهند تا ناهمگونی افراد مسن و همچنین جمع ‌آوری داده ‌ها در مورد مزایا و خطرات را در نظر بگیرند. ما باید درمان را در سالمندان مبتلا به دیابت، حتی بیشتر از سایر جمعیت‌ ها، شخصی‌ سازی کنیم».

خطر بیماری‌های قلبی عروقی در سالمندان افزایش نمی یابد

داروهای پرکاربرد مانند مهارکننده ‌های DPP-IV، مهارکننده‌ های SGLT2 و آگونیست‌ های گیرندهGLP-1 ، خطر بیماری ‌های قلبی عروقی را برای سالمندان افزایش نمی ‌دهند. با این حال، دکتر پراتلی گفت: متخصصان مراقبت‌ های بهداشتی باید هنگام تجویز دارو از سایر خطرات احتمالی آگاه باشند. دستورالعمل‌ های صادر شده توسط FDA برای ارزیابی خطر بیماری ‌های قلبی عروقی برای درمان ‌های دیابت، تا به امروز منجر به انجام ۲۸آزمایش پیامد قلبی عروقی برای هشت دسته دارویی برای دیابت نوع ۲شده است، و این داده‌ ها به محققان کمک کرده است تا درک بهتری از چگونگی تأثیر داروهای دیابت بر پیامدهای قلبی عروقی برای بزرگسالان ۶۵سال به بالا در مقایسه با بزرگسالان جوان ‌تر داشته باشند.

یک متاآنالیز که در سال ۲۰۲۴در مجله دیابت و عوارض آن منتشر شد، خطر بیماری ‌های قلبی عروقی را با چندین دسته از درمان‌های دیابت بر اساس گروه سنی بررسی کرد. در پنج آزمایش که مهارکننده ‌های DPP-IV را در متاآنالیز ارزیابی کردند، هیچ تفاوتی در خطر بیماری‌ های قلبی عروقی برای بزرگسالان ۶۵سال به بالا و ۷۵سال به بالا در مقایسه با بزرگسالان جوان ‌تر وجود نداشت.

برخی از مهارکننده‌ های SGLT2 ممکن است مزایای قلبی عروقی را برای بزرگسالان مسن به همراه داشته باشند. در آزمایش پیامد EMPA-REG، بزرگسالان ۶۵سال به بالا که امپاگلیفلوزین(Jardiance، ساخت شرکت Boehringer Ingelheim) دریافت کردند، در مقایسه با افرادی که دارونما دریافت کردند، خطر کمتری برای پیامدهای قلبی عروقی و مرگ ناشی از بیماری ‌های قلبی عروقی داشتند. به طور مشابه، در آزمایش CANVAS، افراد ۶۵سال و بالاتر که کاناگلیفلوزین(Invokana، ساخت شرکت Janssen) دریافت کردند، در مقایسه با گروه دارونما، خطر کمتری برای پیامدهای قلبی عروقی داشتند.

مزایای قلبی عروقی برای بزرگسالان مسن نیز در برخی از آزمایش‌ های آگونیست های گیرنده یGLP-1  مشاهده شد. در یک تجزیه و تحلیل تعقیبی از آزمایش LEADER که درAnnals of Internal Medicine  منتشر شد، بزرگسالان ۷۵سال و بالاتر که لیراگلوتاید(Victoza/Saxenda، ساخت شرکت Novo Nordisk) دریافت کردند، خطر کمتری برای پیامدهای قلبی عروقی و مرگ و میر به هر علتی نسبت به گروه دارونما، داشتند.

دکتر پراتلی گفت: "ما می ‌توانیم از این داروها در بیمارانی که مسن هستند و در معرض خطر بالای بیماری قلبی عروقی قرار دارند، با خیال راحت استفاده کنیم. اما باید مزایایی را که امیدواریم با این داروها به دست آوریم، که شامل کاهش بیماری‌ های قلبی عروقی، نارسایی قلبی، سکته مغزی و بیماری کلیوی دیابتی بالقوه است، با خطرات درمان مطابقت دهیم."

تأثیر از دست دادن توده بدون چربی

به گفته ‌ی دکتر پراتلی، برای بزرگسالان مسن، خطر درمان با آگونیست های گیرنده ی GLP-1، کاهش احتمالی توده بدون چربی(عضلات) است که می‌ تواند منجر به زمین خوردن یا سلامت نامطلوب استخوان ها شود، که این موضوع به ویژه برای بزرگسالان مسنی که هنگام شروع آگونیستهای گیرنده ی GLP-1 دچار سارکوپنی می ‌شوند، نگران‌ کننده است.

دکتر پراتلی گفت: "ما باید با چشمان باز تصمیم بگیریم که چه دارویی را تجویز کنیم. چیزی که می ‌خواهیم مطمئن شویم این است که در تلاشهایمان برای بهبود نتایج قلبی عروقی، مسیری را طی نکنیم که سبب از دست دادن سریع عضلات اسکلتی و در نتیجه عملکرد فرد شود."

دکتر پراتلی نتیجه گیری کرد که اگرچه آزمایش ‌های منتشر شده ی قبلی نشان داده ‌اند که بزرگسالان مسن ممکن است از SGLT2ها و GLP-1ها مزایای بیشتری کسب کنند، اما مطالعات بیشتری لازم است تا محققان بتوانند بهتر درک کنند که کدام بزرگسالان ممکن است بیشترین مزایا را از این درمان‌ ها دریافت کنند. هدف باید ارائه ی درمان شخصی ‌سازی شده ای برای بزرگسالان مسن باشد که بر "بهبود سلامت در پیری" به جای افزایش طول عمر تمرکز داشته باشد.

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20250607/for-older-adults-with-diabetes-personalize-therapy-to-improve-health-span